Wegańskie wtorki: 5 wad weganizmu

Post ten jest obiecaną odpowiedzią na wpis o przeciwnym temacie – 5 ZALET WEGANIZMU.

Wszystko ma swoje wady i zalety. Nawet najszczęśliwsza droga, najlepszy wybór, najznakomitsze dokonania posiadają swoje ciemne strony. Piękna pogoda wiąże się z nieznośnym gorącem, a wspaniałe dzieło skrywa w swym cieniu czas poświęcony na tworzenie go – który można było wykorzystać inaczej, produktywniej. Chyba czaicie, o co mi chodzi.

Czwarty rok weganizmu, czyli moje wegańskie urodziny zbliżają się wielkimi krokami. Poznałam wiele zalet i wad wybranej przeze mnie drogi. Czas na to, by podzielić się z Wami wegańskimi wadami.

zdj

5 WAD WEGANIZMU,
czyli czarna strona jasnej strony mocy.

To niepokojące, że wady o wiele szybciej przychodzą do mojej głowy, niż zalety. Pocieszam się myślą, że to przez natłok zalet weganizmu nie wiedziałam, które wyciągnąć na piedestał, jako najważniejsza dla mnie piątka. Sądzę, że to całkowita prawda.
Analogicznie do postu przeciwstawnego, wymienię wady w kolejności, w której wbijają mi się w myśli – w końcu ten post opiera się na mojej opinii!
Pytania.
Nie znam weganina, który ma na tyle mocne nerwy, ażeby znieść bez szwanku pytania, które stawia nam otoczenie. Co tak w ogóle jesz? A robisz badania? Dlaczego nie pijesz mleka, przecież krowę boli, jak jej nie wydoisz? Jadłaś coś dzisiaj? Jajek też nie jesz? A ryby? A miód? A białko to…
Stop. Sama myśl o tych pytaniach nie może wyprowadzić mnie z równowagi!
Ja rozumiem, że nie każdy wie wszystko i to naprawdę miłe, że tak wiele osób interesuje się moim stylem życia, ale powtarzanie non stop tych samych kwestii może być irytujące, wierzcie. Szczególnie, że to nie jest średniowiecze a weganizm nie jest popularny od wczoraj. Rośliny może jeść każdy z nas. I każdy z nas może czerpać z nich to samo. Proste.

Komentarze.
Do tego właściwie idzie się przyzwyczaić, wiecie? Kiedyś byłoby mi przykro, gdybym usłyszała to, co słyszałam nie tak dawno z ust mojego ojca czy kogokolwiek.
Komentarze w stylu: Masz co jeść, w końcu kiełbasa jest w lodówce!, Przecież weganie wiedzą, że normalni ludzie jedzą mięso… albo Pani nie je ciasta, więc mam dla pani… kwiatuszek, smacznego. – nie świadczą źle o mnie, lecz o rozmówcy, z którym nieszczęśliwie wdałam się w rozmowę.
To, że ludzie mają mnie za wariatkę naprawdę mnie już nie rusza. Nie wiem, co dziwnego i niecodziennego jest w niewykorzystywaniu zwierząt dla własnego dobra – dla mnie dziwne jest spożywanie tkanek, ciała zabitych istot, picie wydzielin z wymion ssaków (które nie są wytwarzane z myślą o człowieku), noszenie części garderoby, wykonanych ze skór zwierzęcych.
Odczuwanie przyjemności z jedzenia zwierząt? To dopiero dziwne!

Świadomość.
Nie pomyliliście się, widzieliście już to słowo wśród zalet.
To ten plus, który kryje za sobą wiele minusów.
Wspaniale jest mieć świadomość tego, że robię wszystko co w mojej mocy, by zmniejszyć cierpienie niewinnych istot. Nie przyczyniam się do masowego mordu, wykorzystywania zwierząt. Jednakże… niestety, ta duża i poszerzająca się świadomość niesie za sobą moje cierpienie.
Uważam za normalne przejmowanie się losem niewinnych istot, które giną przez głupotę, zapatrzenie na siebie i wyimaginowane potrzeby ludzi. Normalny jest ból serca, kiedy myślę o kurach zamykanych masowo w niewielkich klatkach (swoją drogą, produkcję drobiu mogę obserwować z całkiem bliska). To, że czuję się nieswojo z myślą o krowach, które bestialsko wykorzystuje się do przymusowej produkcji mleka, jest jak najbardziej prawidłową reakcją. To wszystko mnie boli, najzwyczajniej w świecie boli mnie niesprawiedliwość.
Dobrze jest mieć świadomość i móc angażować się w działania wychodzące na przeciw bestialstwu. Jednak co się dowiedziało, tego się już nie oddowie i z czarno białą wizją świata muszę żyć na co dzień.

Ciężki plecak.
Owszem, dookoła pojawia się coraz więcej knajp i lokali z opcjami wegańskimi – lub w pełni wegańskich, jednak nie każde miasto w Polsce jest przyjazne weganom.
Często jestem zmuszona zabierać dużo prowiantu na wynos lub jeść na zapas – jeść chwilę wcześniej, by nie odczuć głodu od razu po wyjściu z domu.
Psst! W sekrecie powiem, że mam już opracowane swoje life hacki ratujące życie, kiedy jestem poza domem. Chcecie je poznać? Piszcie w komentarzach!

Opinia.
Znowu wada, która skupia się głównie na podejściu ludzi wobec weganizmu. To naprawdę uciążliwe – wszyscy jesteśmy ciągle oceniani, jednak mam wrażenie, że istnieje osobny system ocen dla wegan:

a) weganie oceniają wegan – co i ile jemy, czy czytamy składy, ile co ma cukru, TO SMAŻONE!, etc., etc.
b) nieweganie oceniają wegan – co i ile jemy, CZY JEMY SMAŻONE??, jak bardzo szczupli jesteśmy, bo weganie powinni być szczuplejsi, a ty d o b r z e wyglądasz, etc., etc.

Od razu zaznaczam, że opisuję przypadek normalnego weganina (dobry żart, czekam na salwy śmiechu), który nie stara się na siłę odwrócić o 180 stopni sposobu na życie każdego spotkanego nieweganina. Być może nie jestem w pełni zrównoważona, jednak nie narzucam innym weganom mojego stylu odżywiania się, nie zabraniam im jeść potraw z patelni i nie wyrywam im batona z cukrem z ręki. Pod tym względem pilnuję tylko siebie.

Mam nadzieję, że również pod tym postem znajdą się weganie, którzy będą chcieli wypowiedzieć się w temacie wad naszego trybu życia.
Co was wpienia w weganizmie? Czy Wasze spostrzeżenia pokrywają się z moimi?

Zuza 😉

Reklamy

Wegańskie wtorki: 5 zalet weganizmu

Weganizm to najpiękniejsza przygoda, jaką mogłam podjąć w swoim życiu.
Podjęłam ją zupełnie naturalnie, choć jeszcze kilka lat temu w mojej głowie tkwił obraz weganina-wariata z sałatą zamiast włosów i pomidorkami koktajlowymi w miejscu gałek ocznych. Pierwszego dnia sierpnia będę świętować swoją czwartą rocznicę przejścia na dobrą (wręcz pyszną!) stronę mocy.

Jako, iż zdobyłam już wiele doświadczeń i ich bagaż ciąży mi już na plecach, postanowiłam wyznać Wam, jakie korzyści czerpię z bycia weganką oraz odżywiania się roślinami.

zdj.jpg

5 ZALET WEGANIZMU,
których doświadczam od dawna.

Zastanawiając się nad zaletami, które zdecydowałam się Wam przedstawić w drugim poście w cyklu Wegańskich wtorków, właśnie to przychodziło mi do głowy jako pierwsze. Oczywiście, że chciałam zacząć wpis od głębokich rozważań na temat ratowania zwierząt i działania dla dobra naszej Planety, jednak przemawiający przeze mnie egoizm wylewał się za każdym podejściem do pisania. Uległam – uznając, że skoro to właśnie te dwa słowa przechodzą przeze mnie, skoro to ich impuls czuję już w samych czubkach palców, czuwających nad klawiaturą, skoro również dziś mam ochotę wspomnieć o tym na pierwszym miejscu – takie jest przeznaczenie owej zalety. Mimo, że nie jest dla mnie najważniejsza, sprawia, że każdego dnia mam dobrą energię do działania (lub niedziałania).
Dobre samopoczucie. 
Żywiąc się jeszcze produktami odzwierzęcymi, czułam się ociężała. Nie miałam energii, nie chciało mi się zwlekać z łóżka każdego ranka. Jak już wspominałam, weganizm nawrócił mnie na dobrą drogę, naładował swoją energią, składnikami odżywczymi, wlał we mnie mnóstwo radości.
Co czuje niestara weganka z czteroletnim stażem? Ulgę, spowodowaną nie przyczynianiem się do śmierci i bestialskiego traktowania zwierząt (jak i ból, o czym poczytacie we wpisie o wadach weganizmu), radość, która napawa mnie każdego dnia, lekkość ciała i ducha – a to wszystko (i wiele więcej) składa się na moje wspaniałe samopoczucie.
Lekkość ciała wynika z szybkiego trawienia posiłków, które szamię. Jako, iż zjadam tony warzyw i owoców, można się domyślać, iż ich trawienie przebiega w szybkim tempie – na pewno znacznie szybszym, niż dawniej. Lekkość ducha to wynik z dodania do siebie wymienionej powyżej ulgi z miłością do istot żywych. Już od dawna sądzę, że weganizm zamieszał mi w głowie! Kocham praktycznie wszystkie zwierzęta, rozmawiam z kotami i ptakami na ulicach, rozczulam się na widok gołębia skubiącego wysypane ziarenka. Jedność ze światem, zaufanie, jakim darzą mnie zwierzęta, rozumienie ich – brzmi dziwnie? Może, ale odczuwam to od trzech lat i nie narzekam.

Różnorodność smaków.
Kto nigdy nie postawił (chociażby w myślach) tezy, iż wegańska kuchnia jest nudna i monosmakowa, niech pierwszy rzuci kamień! *rzuca kamieniem w głowy durniów, co nie wiedzą, że warzywa mają niepowtarzalny smak*
Dzięki weganizmowi przeszłam na jasną, niesłoną stronę mocy. Używam coraz mniej przypraw, preferuję ziołowe lub naturalne smaki. Dieta roślinna wyczuliła moje kubki smakowe, udowodniła, że nawet ogromna fanka soli i keczupu (jak ja z przeszłości) może rozkoszować się orzechową nutą zielonych szparagów, kremową słodyczą ziemniaków, intensywną ostrością rzodkiewki. Może czuć różnicę w smaku każdego koloru papryki, różnych rodzajów sałat, rozpoznawać zioła – choć wcześniej znała tylko zieloną pietruszkę i koperek.
Czuję się jak tastemaster. Wiem wiele o smakach, dziwacznych przyprawach i składnikach potraw, właściwościach przeróżnych roślinnych substancji. Gdybym jeszcze potrafiła dobrze gotować, mogłabym zostać masterchefem.

Kolejna cecha nie powinna zdziwić nikogo. Wspominałam o tym w TYM wpisie.
Oszczędności.
Bez względu na to, czy jem w domu, czy na mieście – zawsze moje pożywienie jest (według mnie) niedrogie. Wychodząc ze swojej bezpiecznej szarej nory, czasami nie mam przy sobie nic do jedzenia i jestem zmuszona wylądować w roślinnej knajpce lub w sklepie. Nie zważając na swój wybór, nie wydaję całego majątku na jedzenie!
Podobnie, jak wszystkożercy i wegetarianie, mogę wybrać owoce, warzywa w sklepie. Zamiast stołować się w wegańskim lokalu, kupuję jabłka, pomarańcze, pomidorki koktajlowe.
O wzbogacaniu się dzięki diecie roślinnej już pisałam. Płacę mniej za pełnowartościową szamę.

Świadomość.
Nawet będąc wegetarianką nie miałam pojęcia o tym, że krowa nie produkuje nieskończoną ilość mleka – ot tak sobie. Nie wiedziałam o tym, jak traktowane są kury, krowy. Nie zaprzątałam sobie głowy zwierzętami, na których testuje się kosmetyki (i wszystko inne). Zapewne jak większość z Was, nie chciałam być świadoma.
Przechodząc na weganizm nadal nie posiadałam tej wiedzy, jednak na szczęście otworzyłam oczy i do teraz staram się ich nie zamykać. Nie, gdy widzę, co się dzieje z niewinnymi istotami.
Choć owa świadomość może zaliczyć się również do wad, według mnie warto wymienić ją wśród najważniejszych pięciu zalet weganizmu.
Naprawdę wspaniale jest nie zamykać oczu; nie udawać, że jedzenie mięsa jest w porządku, że mleko po prostu jest w krowie od zawsze, a przecież krowę boli, jak się jej nie wydoi.
Pełna świadomości o otaczającym mnie bestialstwie mogę unikać go jak tylko mogę. Choć nie zawsze jest to możliwe, staram się całym swoim sercem nie podpisywać pod masowym mordem, bo choć śmierć mnie śmieszy, mordowanie nie jest ani ciut zabawne.
Ani pół ciuta.

Ostatnią zaletą jest coś, co łączy wszystkie wymienione punkty w jedno i jest czymś oprócz tego, o czym już pisałam! To bardzo cenna, ważna dla mnie cecha, którą zyskuje każdy, kto decyduje się stąpać z nami-weganami po pełnej radości (oraz niestety smutku, dla równowagi) ścieżce ku lepszemu światu.
Wiedza.
Zbiorowa dobrego samopoczucia, świadomości, kuchennych różnorodności, być może w pewnej części też oszczędzania. Wszystko w jednym i jeszcze ponad to.
Zauważyłam, że weganie są naprawdę świadomi tego, co w siebie wpychają. Robią to z głową, dbają o siebie od wewnątrz i na zewnątrz. Często są bliscy zwierzętom, (podobnie do mnie) inaczej spoglądają na te wspaniałe istoty żywe. Dobrze wiedzą, co się dzieje w przemysłowym, morderczym świecie konsumenckim. Znają kłamstwa, które powtarzają wielkie koncerny, znają też nieszkodliwe alternatywy produktów, które są nam ponoć niezbędne.
Wiedza o świecie, o odżywianiu się, o badaniach. To my, weganie, najczęściej kontrolujemy swoje wyniki badań krwi, suplementujemy składniki, których mamy chociażby niewielki deficyt (i nie, nie jest to B12, nie jest to też białko, moi Mili!).
Wiemy, że należy dbać o siebie i o otaczający nas świat.
To wspaniała zaleta drogi, którą wybrałam. Już mi nikt nie wciśnie kitu, że bez mięsa będę mdleć, a bez rybki wypadną mi wszystkie włosy. No i, że od ziemniaków przytyję. A bez żelatyny będę miała chore stawy. A krówka ma mleczko 24 h/7. A kurki na wolnym wybiegu są szczęśliwe i nikt ich nie wykorzystuje.

Pamiętajcie, że nie jest moją intencją prowokowanie kogokolwiek. Komentarze o definitywnie negatywnym zabarwieniu są zawsze usuwane.

Są tu jacyś weganie? (Wiem, że są!)
Pomachajcie łapkami w komentarzach i przy okazji zdradźcie innym, za co Wy cenicie sobie ten tryb życia.
Lepsza kondycja i wytrzymałość fizyczna? Poprawienie się stanu cery, zdrowia? Lepsza odporność? (U mnie wszystkie te plusy występują symultanicznie). Chwalmy się światu, jak natura nas nagradza za dobre serduszka!

Zuza 😉

Chcesz przeczytać post z tej serii o konkretnej tematyce? Złożyć pochwałę lub zażalenie?
Wypełnij formularz.

Wegańskie wtorki: Grillowanie

Wesołym, kolorowym, pyszno-warzywnym postem, przepełnionym inspiracjami witam Was wszystkich w nowej serii blogowej.

Wegańskie wtorki będzie serią bogatą w inspiracje zdrowokulinarne, porady, pogadanki i relacje – wszystko na temat diety roślinnej i weganizmu.
Posty nie będą pojawiać się co tydzień, ale można się ich spodziewać we wtorki. Seria iście freelance’owa.

Jak podano w tytule, w dzisiejszym wpisie opowiem Wam o moim grillowaniu.

IMG_20170503_111432308_BURST001.jpg
Wiosna. Rozżarzone węgle śnią się każdemu wielbicielowi grillowania. Jak się okazuje – również ja bardzo lubię przyrządzać swoje posiłki na ruszcie!

Weganie i osoby na dietach roślinnych zapewne nie mają dużego wyboru. Przysmaki z grilla dla wegan? Sałatka. Sałatka z trawy i kamieni.
Hola-hola, chyba tak nie myślicie? 🙂

Grillowane warzywa to najprostsze i bardzo zdrowe danie, które my – weganie, możemy przyrządzić na grillowej kracie. Sama najbardziej lubię cukinię, paprykę i pieczone pomidory – najlepiej bez żadnych dodatków!

Tym razem rozpoczęłam sezon na grilla istną ucztą. Co znalazło się na moim papierowym talerzyku?

SAŁATKA.
Ale nie taka z trawy i kamieni. Moja sałatka była wielką improwizacją.
Świeży szpinak (z ogródka!), pomidor, resztka tofu, surowe białe szparagi, trochę suszonych buraków, zioła i pieprz mielony.

sal.jpg

Ożywiła smak grillowanych potraw, choć moje pyszności nie zabijały mnie sobą; nie czułam się ociężała, mimo najedzenia. Moi drodzy, Natura obdarowała nas wspaniałym prezentem – w postaci świeżych warzyw i owoców! Trzeba wykorzystywać je na grillu – bądź w sałatce.

SZASZŁYKI.
To chyba najprostsze (po sałatce) danie, jakie można przygotować w dosłownie pięć minut. Podpiekają się niedługo – bo wystarczy chwila, by warzywa przejęły ciepło żaru i delikatnie się zarumieniły.

szasz.jpg

Jak widać, ja preferuję delikatne podpieczenie. Zdecydowanie wolę, gdy warzywa zachowują swoją chrupkość.
Co nabiłam na cienkie patyczki? Jak widać, były to następujące dobroci: cukinia, tofu, pomidor, papryka, bakłażan. Szaszłyki oprószyłam tymiankiem i oczywiście sypnęłam pieprzem – do smaku.

Na chlebie mego życia – bakłażanie, możecie zauważyć…

SOS.
Choć jest to dodatek do grillowanych dań, warto poznać nań przepis, ażeby uzyskać pełny zestaw roślinno-grillowy u siebie na ruszcie.

sosior-1

Dobry przecier pomidorowy cechuje się wysoką zawartością pomidorów w składzie – i najlepiej, by był bez zbędnych dodatków i tak zwanych polepszaczy. Świetnie, jeśli macie zachowany swój handmade przecier pomidorowy! Będzie smakował bajecznie.

sos.jpg
BEZRYBNA.
Mój przepis na bezrybną można znaleźć we wpisie wegelijnym.
Przygotowałam ją identycznie – lecz zamiast do piekarnika, wrzuciłam ją na ruszt.

sel.jpg

Rada ode mnie: pozwólcie się jej mocno podpiec! Delikatnie przypalona seleryba zyskuje charakternego smaku.

MARŁBASKI.
Przepisów na parówki hotdogowe z marchewek w sieci krąży miliony.
Ja wykonałam je (jak zwykle) po swojemu i upiekłam na ogniu 🙂

mar-1

W pierwotnym przepisie do marchewek dodaje się dużo soli, aby zabić jej naturalny słodki smak. Ja tego (oczywiście) nie zrobiłam, dzięki czemu moje marłbaski mają delikatny posmak pomidora, ziół, są ostre i słodko marchewkowe 🙂

mar
Warto piec je długo, aby zmiękły, jeśli nie lubicie warzyw al dente według Zuzanny i preferujecie wbić zęby w miękki korzeń.
Ja do zestawu zaprezentowanego na zdjęciach dorzuciłam kolejne al dente białe szparagi i kilka liści świeżej, małej sałaty rzymskiej. Na deser zaserwowałam grillowane jabłko.
Co Wy grillujecie – oczywiście w wersji roślinnej? 
Idziecie na niezdrową łatwiznę i zaopatrujecie się w gotowe kiełbaski, czy sami przyrządzacie niezwykłe specjały? 

Zuza 😉

 

WAŻNA INFORMACJA.
Jeśli macie jakieś pytania/pomysły na tematy, które powinnam według Was poruszyć/prośby, wypisujcie je w komentarzach pod postami z serii Wegańskie wtorki.
Pomysły, które wypisujecie pod grafikiem, a nie zmieściły się w moim rocznym planie postów, już zapisałam na liście w kolejce do wtorków – lecz być może chcecie, bym pilnie o czymś napisała? Dawajcie znać!